Begin dit jaar is me volkomen onverwacht een kameraad ontvallen. Een echte vriend met wie ik jarenlang ontelbare malen tot diep in de nacht heb zitten ouwehoeren tot de drank ons de neus uitkwam en rookslierten uit onze oren kringelden. Wat kon die man roken! Een estheet. Een genot om naar te kijken. Een estheet. Het was altijd een groot genoegen om te zien hoe hij achteloos zijn sigaret rolde, een enorme toeter met een klein puntje, heel los ook nog eens. En dan lukte hem het toch om er zoveel tabak in te proppen dat hij altijd 20 vloeitjes overhield als zijn shagbuil leeg was. Stinkend jaloers keek ik telkens hoe hij er de vlam injoeg. De hand beschermend om vlam en sigaret alsof het binnen waaide, dan de eerste twee korte trekjes voor de grip en vervolgens die hele diepe derde waarbij zijn hoofd door zijn enorm inhaleringsvermogen iets schuin achterover werd getrokken en zijn longen tot in de diepst liggende blaasjes gevuld. Dan, héél subtiel, een korte pauze. Een paar seconden misschien, maar het leek een eeuwigheid, gaf hij zijn lichaam de kans alle nicotine tot de laatste microgrammen op te nemen om vervolgens, tot grote opluchting van bezorgde omstanders, in één ontzagwekkend lange ademstoot de hele ruimte vol te blazen met rook. Wat ’n roker! Wat zal ik hem missen.

Het jaarlijks kinderwerkkamp in Menaucourt zit er weer op. Het is twee weken geleden inmiddels, maar ik ben nog steeds niet volledig hersteld. Een week lang 20 kinderen bezighouden, elke avond doorzakken tot in de vroege uren en ’s morgens om acht uur er weer uit. Ooit was ik er uitstekend tegen bestand. Nu heeft die week me minstens een jaar van mijn leven gekost. Maar het was het waard. We vierden niet alleen het 25-jarig jubileum van de aankoop van ons huis, maar ook de 90e verjaardag van Fernand, de tuinman. We hadden een groots feest gepland op de laatste dag van de werkweek waarbij we Fernand en zijn vrouw Yvonne uitgebreid in de bloemetjes wilden zetten. ‘Nos kaboutères de jardin’, want allebei halen ze de een meter zestig niet.

Verleden week ontving ik een vakantiegroet van mijn overburen, Jaap en Marij, die met hun kinderen op vakantie waren ergens aan de Spaanse kust. “Op zoek naar de zon”, ik hoor het Jaap nog zeggen. Aan het opgekrulde ansichtkaartje te zien was het gelukt. De postzegel was vastgeplakt met sellotape bij gebrek aan natte tongen. Terwijl ik de boodschap probeerde te ontcijferen, kondigde Erwin Krol nog meer regen aan voor de komende dagen. In de deuropening heb ik gelukzalig wat regendruppels opgevangen op mijn hand. Want door schade en schande wijs geworden, hebben we een nieuwe vorm van vakantiebeleving ontwikkeld: BNOV (Bewust Niet Op Vakantie). Een trend die zeker navolging zal gaan vinden in Nederland. Het is goedkoop en het genoegen overtreft de stoutste verwachtingen. Grofweg komt het er op neer dat je je vakantieplezier ontleent aan het besef van het leed dat je bespaard blijft door niet te gaan. In de afgelopen jaren hebben wij deze omgekeerde vorm van vakantievieren tot in detail weten te verfijnen. We genieten van elk onderdeel. Het plezier begint al in het voortraject: het bepalen van de plaats waar we niet naar toe zullen gaan. Dit jaar kozen we voor de Franse zuidkust, een absolute aanrader voor elke niet-vakantieganger. Je hebt er de zekerheid van veel leed. We selecteren echter niet alleen op kwantiteit. De kwaliteit van het leed geeft bij ons altijd de doorslag. En die is hoog aan de Franse zuidkust.

Eigenlijk wilde ik het er verder bij laten, maar ook afgelopen week kreeg ik nog volop reacties op mijn columns over Benno L. Eén ervan wil ik u niet onthouden, want die illustreert treffend waar het mij om begonnen was. Het was een mail van een vriendin van me die werkt in het basisonderwijs. Ze schreef:

“Gisterenmorgen keek ik naar een foto die bij mij in de keuken hangt. Ik sta erop met een meisje uit mijn klas. Een leuke foto gekregen van haar ouders. Nu keek ik er anders naar. Ik zit op mijn hurken zodat mijn hoofd naast haar hoofd is, we kijken naar hetzelfde. Óp haar buik mijn rechterhand, op haar rug mijn linkerhand. Ineens viel het kwartje, wat nu als ik een man was? Kan zo'n foto dan nog? Volgens mijn vriendin, die ook in het onderwijs werkt, kan dat echt niet. Zelfs gymleraren helpen kinderen niet meer over de bok.”